"Al het leven is één"

Fotocollages van Winfried Wüstefeld

Kom Voorzichtig

Winfried Wüstefeld

Ik adem in en kom tot rust

Rumi

Klaprozen

Het creatieve en het spirituele

"Het komt ook overeen met de twee grote lijnen in mijn leven, want die gaan over het creatieve en over het spirituele.
Ik heb een opleiding tot tekenleraar gevolgd en heb vijf jaar voor de klas gestaan. Maar we kwamen er niet uit wie nu waarvoor verantwoordelijk was. Ik vond dat ik hun tekenles moest geven en dat de leerlingen de orde moesten handhaven. Zij bleven daar anders over denken. 
Ik ben een beroepskeuze test gaan doen en tot mijn grote verwondering kwam daar “maatschappelijk werk” uit . Maar ik zag er wel wat in en zo schoof mijn beeldende activiteit naar de vrije tijd met name in de vorm van de fotografie.
Ik volgde de sociale academie en werkte 25 jaar voor de reclassering. Daar heb ik geleerd hoe waardevol het is mensen niet te identificeren met hun gedrag. Je moet niet praten over ‘misdadiger’, maar over mensen met laakbaar gedrag; niet te praten over een dief, maar over iemand die heeft gestolen. Zo wilde ik met respect voor een waardevol mens met hem samen kijken naar zijn storende gedrag." 

Je moet zelf het antwoord geven

"Voor mij is  levensbeschouwing in dat werk belangrijk gebleken: hoe kijk je naar een mensenleven?
In de loop van mijn leven nam ik afscheid van mijn RK opvoeding. Die werkte niet voor mij. Ik heb van alles onderzocht. Van de Saswhita tot de soefi's, van Blavatsky en de Bagwan tot de warme douche van Rumi.  Daarnaast deed ik  ca 10 jaar yoga bij Freek Dam. 
Er is volgens mij geen geloof met de héle waarheid: elk geloof heeft iets van waarheid. Zoiets als: ieder een mooie punt uit de grote taart. 
Ik heb in al die benaderingen antwoorden op levensvragen gezocht en uiteindelijk het volgende ontdekt:  je kunt je laten inspireren, maar je moet het antwoord toch zelf geven. De kosmos wacht op ieder individueel antwoord om met al die antwoorden samen de koers te gaan die wij sámen hebben." 

"Mensen wijzen zelf een boek aan en zeggen dan dat dát Gods woord is en dat we daarin moeten geloven. Maar ze vergeten dat zij het boek zelf hebben aangewezen. Of zoals Stef Bos dit kernachtig uitdrukt in het Zuid-Afrikaans: 'Die Witmense Bid tot hulleself en noem dit God. 
De laatste jaren vind ik de boeken van N.D. Walsch erg mooi. Zij beschrijven antwoorden op levensvragen waarin ik me thuis voel."

De onvermijdelijke 'burnout'

"Na die reclasseringsjaren kwam er een burnout;  onvermijdelijk na al die inzet (op mijn manier) en het voortdurende bezig zijn met veel mensen met vaak veel problemen. 
Maar ik heb er toch geen spijt van. Het was mooi werk en ik zou het zo weer overdoen, inclusief het afknappen.

Na de burnout  werd ik niet meer goedgekeurd. Kennelijk was er geen behoefte aan een 50-plusser. Ook niet voor tamelijk stress-vrije beroepen als bruggewachter of medewerker in een Lundia-winkel! 
Toen ik vorig jaar 65 werd, was het eindelijk gedaan met 'het afgekeurd zijn'. Ik kreeg veel vrije tijd toen ik thuis kwam te lopen en ik ging steeds meer aandacht besteden aan fotografie.
Ik kwam tot een eerste collages toen de tafel vol lag met een serie foto's van een rolletje oranje-rode klaprozen en zag hoe mooi het 'groepsproces' was.
Ook was ik gewoon kerstkaarten met inhoud te maken. Bedoeld als vermaning voor mezelf.  Deze zomer heb ik van een aantal kaarten collages gemaakt."

Eindeloos de deining

"Tot slot lees ik een tekst voor, opgeschreven na een ervaring die ik had tijdens een ontspanningsoefening in een therapie-sessie. Zij vertelt over het een-zijn van het leven, wat nu min of meer de kern is van mijn levensbeschouwing."

eindeloos de deining
stil geluid van kracht,
de adem van de zee
een milde bries en ruim het uitzicht,
zon en hemel-helderheid

ik drijf,
warm en aangenaam gedragen door het water,
de armen wijd gespreid,
zo zacht en zo vanzelf beweeg ik mee
langzaam vloeit mijn lichaam uit,
vergeet zijn vorm
en blijft zich steeds verbreden
als een alomvattend vlies omkoestert het de hele aardbol,
alle mensen,
al maar ijler en doorschijnender,
niet langer tastbaar,
concentreert het zich en wordt omhelzing,
een aanwezigheid

aanwezigheid
die ook heelalwaarts stroomt,
de ruimte in,
groeit en groter wordt
en alle ooit gedachte grenzen
overschrijdt
ik ervaar de onbegrensdheid van mijn wezen - 
daar waar 'ik' en 'mijn’ vervagen
daar waar woorden steeds maar stiller worden

Eindeloos de deining

N.B. De werken zijn tot en met 31 december 2010 op afspraak te bekijken
op werkdagen tussen 9 en 17 uur.

September 2010