Miep Mocking over de vieringen

Vieringen werken voor mij helend

Vanaf het begin worden bijna maandelijks op zondag vieringen gehouden in de kapel van Kasteel Stoutenburg. Deze vieringen worden steeds voorbereid en geleid door twee bewoners van de communiteit. De vieringen worden bezocht door mensen uit de omgeving en van ver weg. Miep Mocking woont in Amersfoort en is een regelmatige bezoekster van onze vieringen. Deze zomer wordt zij zestig en was bereid om in een interview het één en ander te vertellen over haar ervaringen bij onze vieringen.

Miep Mocking: 'Ik ervaar de verbinding.'

Vertel eens iets over je achtergrond?

Ik ben rooms katholiek opgevoed in het dorp Cothen. In ons dorp woonden katholieken en protestanten. Dus waren er twee kerken en twee scholen. In de kerk was heel veel sociale controle en dat vond ik als kind heel beklemmend. Wat ik wel heel mooi vond was het Lof om zeven uur 's avonds. Dit vond ik spiritueler dan de mis. Er was stilte, gezang en geen oeverloos gepreek. Het Lof was een uitje, een manier om de zondag door te komen en om jongens te ontmoeten.
Later ben ik op kostschool in Culemborg gegaan. Ik moest daar naartoe omdat ik geen fluit uitvoerde op de Mulo in Utrecht. Ik was nogal eerlijk en daardoor kreeg ik vaak te horen dat ik mijn brutale ogen moest neerslaan. Onder elkaar noemden wij de Zusters van Liefde de krengen van barmhartigheid.
In Culemborg woonde ik intern. Later begreep ik dat mijn moeder ons met de beste bedoelingen naar de kostschool had gestuurd. Als jong meisje van de boerderij heeft zij in haar jeugd ook een aantal jaren op de kostschool gezeten. Voor mijn moeder was het een hele goede ervaring. Zij vond het verschrikkelijk dat haar vader haar kwam halen omdat ze weer op de boerderij moest werken.
Wij moesten iedere ochtend naar de mis en vaak naar het lof. Ik ging vaak in mijn eentje naar de kapel. Het was voor mij heel belangrijk om daar te zitten en te bidden. Daar was ik even alleen en toch ook weer niet alleen en voelde ik verbinding met iets onnoembaars.

Wanneer was je voor het eerst in Stoutenburg?

Ongeveer 10 jaar geleden kwam ik voor het eerst op een informatiemiddag in Stoutenburg. Ik kwam op mijn fiets aan en kreeg direct een rustig gevoel van deze mooie plek. Ik had direct een oogje op het Koetshuis laten vallen, daar zou ik graag willen wonen. De huiskamer en de houten vloer riepen bijzondere herinneringen op uit de tijd dat ik nog in een internaat werkte voor meiden met gedragsmoeilijkheden. Na de rondleiding, die door Cocky werd gegeven, was het mij heel duidelijk geworden dat deze gemeenschap nu geen plek voor mij was om te wonen. Het zou dan en vlucht zijn, ik zat nog midden in mijn scheiding. Wel ben ik kort daarop voor het eerst naar een viering gegaan.

Kun je je daar nog iets van herinneren?

Ik heb geen duidelijk beeld van de eerste keer. Wat ik erg leuk vond was dat er kinderen bij waren. Ik herinner me Zippora als lammetje in een Kerstviering. Zij mocht tijdens een andere viering met een spiegeltje rondgaan waarin iedereen zichzelf kon bekijken.
Voor het eerst heb ik hier verhaaltjes van Toon Tellegen gehoord en genoot van de speelse wijsheid. Niet allemaal van die heilige verhalen maar gewone aardse en menselijke zaken.
Als ik dan denk aan vroeger, aan de eindeloze preken in de kerk; daar droomde ik altijd weg. De verhalen over de vrouwen Maria Magdalena, Ruth en de vrouw van Lot spraken mij wel aan.

De vieringen in Stoutenburg raakten mij. Hier werd ik nooit afgeleid en droomde niet weg. Op een of andere manier haakten de thema's altijd aan bij waar ik op dat moment in mijn leven mee bezig was. Daardoor kon ik pas op de plaats maken, werd ik gevoed en kreeg weer vertrouwen in de toekomst.
In Stoutenburg zitten we in een kring. Ik vind het heel mooi om zo samen te zijn. Ik ervaar dan verbinding. Ik vind het heerlijk om na een viering samen met Fred te gaan wandelen, na te praten of in stilte na te genieten.

Heb jij iets met Franciscus?

Ik vind zijn verhaal heel bijzonder, zijn liefde voor de dieren en mensen. De afstand die hij heeft genomen van zijn chique milieu. Clara spreekt me ook aan. Jammer dat ik haar niet meer kan ontmoeten. Clara en Franciscus zetten zich ook in om de wereld liefdevol en leefbaar te maken voor iedereen. Een prachtig voorbeeld van zuster- en broederschap en het blijft niet bij boekenwijsheid.Ik heb me wel altijd afgevraagd waarom alleen maar mannen priesters zijn, waarom mannen beslissen over bijvoorbeeld anti-conceptie? Ik merk dat in Stoutenburg de vrouwen een belangrijk aandeel in de vieringen hebben. Dat vind ik prettig.

Wat vind je van de vieringen in Stoutenburg?

De formule, de verdeling van tekst, de aandacht voor de seizoenen, het delen met elkaar en het naar buiten gaan vind ik fijn. Het buiten zijn, lopen, voelen en zien helpt mij om eerder stil te zijn. Bij het buiten lopen met de voeten op de aarde; dan zijn woorden niet meer nodig. De bijzondere gevoelens zijn soms niet te vatten. Als ik binnen blijf dan gaat het malen in mijn kop. Buiten zak ik meer in mijn lijf. Bij terugkomst worden we vaak gevraagd om onze ervaringen te delen. Ik vind het heerlijk dat dan niet iedereen met hele lange verhalen komt en dat het ook stil kan blijven. Bij deze vieringen voel ik me tot rust komen en denk dan "Mens waar maak je je druk over…" Het werkt helend voor mij.

Carolien Looman

>> Meer over de ontwikkelingen van lekenvieringen in Stoutenburg.
>> Meer over onze spiritualiteit
>> Naar de pagina's over Franciscus
>> Naar de agenda komende vieringen

Andere pijlers: gemeenschapsleven en natuurverbondenheid.

Guy Dilweg, maart 2010.