Van de natuur houden als van een medeschepsel, een broer, een zus
‘De aarde eren’ is een elementair trefwoord van het Franciscaans Milieuproject. ,,Dat is de aarde in haar waarde laten, de mogelijkheden en de grenzen leren kennen van wat de natuur ons kan bieden. Kijken en luisteren naar de aarde. Dat zie je bij ons het mooist in de moestuin.’’ In de moestuin, aldus Guy Dilweg in publicaties van ‘Stoutenburg, ,,is de natuur het meest nadrukkelijk onze lerares. Je oefent er in het contact maken met de natuur, met het natuurlijke. Hier ga je ontdekken dat de natuur haar eigen regels hanteert en dat ze - als je die verstaat en toepast - je graag van dienst is. Hier leer je op je knieën te zakken, heel nederig met je neus tussen de planten, bloemen, insecten en de humus. We willen de natuur zo verzorgen dat ze graag geeft wat we van haar nodig hebben: een heel jaar voedsel voor ons en onze gasten. Dat vereist een dienende houding. We moeten haar sterke kanten ontdekken en haar zwakke kanten aanvullen.’’ De wijsheid van de natuur en van je lichaam,,Je kunt natuurlijk wel je wil opleggen aan de aarde, maar dan moet je het op een gegeven moment bezuren: ziektes, zwakke planten, misoogsten. We leggen in Stoutenburg de nadruk op de beleving. Natuur ervaren. Kun je je zo met de natuur gaan verbinden dat je van haar gaat houden als van een medeschepsel, een broer, een zus? Dan zul je ook anders met haar omgaan. Dan wil je dat de natuur ook tot haar recht kan komen en zul je het wel uit je hoofd laten haar te verminken of anderszins geweld aan te doen. Dat raakt ook ons, menselijke schepselen. ‘Als je je geen deel voelt van de natuur, vervreemd je van je eigen wezen’. En die houding komt je van pas in de omgang met je lichaam. Hoeveel mensen zijn afgesloten geraakt voor de aanwijzingen van het lichaam? Wie de natuur leert waarderen als leraar, kan ook de aanwijzingen van je lichaam serieus nemen. Dat kan stress en allerlei andere kwalen voorkomen. De wijsheid van het lichaam en de wijsheid van de natuur liggen voor het oprapen. Je hoeft er alleen maar voor te bukken, letterlijk en figuurlijk. Voor ons gevoel is dat een religieuze houding: buigen en leren. Je geeft aan dat je niet de baas bent, dat je bereid bent te erkennen dat je maar een beperkte plaats in het heelal inneemt en dat je weet dat je een beperkt wezen bent, dat ook maar tijdelijk dit leven ten geschenke heeft gekregen. Je gaat al het leven in je en om je heen en in de aarde ervaren als deel van dat ene grote leven waarin alles zijn plaats heeft.’’
11 februari 2006; g.d. |
