|
|
Wat een verschil in beleving!
Andere baas,
ander bos
We hebben als project niet meer de zorg voor het bos. En nu we zien hoe de
eigenaar ermee omgaat, wordt het ons pas duidelijk hoe verschillend onze
benadering was. We konden eerder niet zo vergelijken en dan weet je niet
beter.
Het eerste wat opvalt is dat het bos voor ons natuurbeleving betekende.
Je ging het bos in om er iets te ervaren, om te genieten van de rijkdom,
de geuren, de kleuren, het spel van licht en donker, van jong en oud,
de variëteit. De bomen en de grotere struiken kregen langzamerhand
een individualiteit. Je kreeg de neiging ze te groeten als oude wijze
kameraden. En soms deed je het ook. We deden oefeningen in het bos om
de energiecirkels van bomen en de energielagen van de aarde waar te nemen.
En zo werd het bos voor ons steeds meer een levend organisme, waarmee
we ons verwant gingen voelen.
Levend organisme
Dat kwam goed van pas tijdens de winterweken waarin we met een ploeg vrijwilligers
de houtwal onderhielden. We waren ons bewust in te grijpen in een levend
organisme en daarom werd er zeer zorgvuldig gewerkt. Boom voor boom, struik
voor struik werd bekeken. Het heeft ertoe geleid dat de houtwal in een
recent IVN-rapport wordt geroemd als een van de mooiste in de Gelderse
Vallei.
Als we blad gingen vegen, ging dat in een meditatief ritme; stap - veeg,
stap - veeg. Je rook de geuren van de herfst en je hoorde wind ruisen
in de bomen en je voelde je hark schrapen op de grond. Soms trillerig
bij een harde ondergrond, dan weer glijdend als je een humuslaag bewerkte.
Het was een mooie afwisseling met het werk binnenshuis.
Nu worden de paden schoongeblazen met een bladblazer. Het schiet wel lekker
op en dat moet ook want er is nog veel meer te doen. Maar wat een verschil
in beleving.
Spannender
Soms gebeurde het dat een jong boompje of struik wilde uitgroeien naar het
pad. We vonden dat leuk en liepen er bewust omheen zodat het pad wat verlegd
werd en wat meer begon te slingeren. De rechte lijnen werden verbroken
en het werd spannender in het bos. Vijftien jaar konden zo hulstbomen
en rododendrons oprukken en konden ze de lanen een meer natuurlijke vorm
geven. Een aantal bomen langs de paden lieten hun takken laag hangen.
Dan moest je bukken als je verder wilde. En helemaal als ze zwaar waren
van het blad in de zomer of doorhingen van de regen in de herfst. We vonden
het wel mooi om af en toe stil te moeten staan en te moeten buigen voor
het bos. Het hielp je om er aan te denken dat het er al veel eerder was
als jij en dat we ook maar voorbijgangers zijn.
Nu zijn de hulstbomen gekapt, de rododendrons teruggesnoeid en laaghangende
takken verwijderd. Het lijkt er op dat weer de mens de maat is van het
bos. Waar wij de neiging hadden het bos te volgen, heeft de nieuwe beheerder
de neiging het bos te scheren en te knippen naar een plan dat zij bedacht
hebben. Was het bos steeds meer een afstraling van onze manier van leven
en werken, nu komt het verder van ons af te staan. Dat werkt vervreemdend.
Ja, andere baas, ander bos. Het zal wel wennen, het moet wel. Maar het
gaat ons wel aan het hart.
>>
Na de storm: Geen tijd om te rouwen
>> De bosfoto´s van Marie Louise
Dooijes.
Guy
Dilweg, 27
januari 2007
|
