Zonnelied - thema's in het Zeeuws

door Corrie Kopmels

ZUNNE

Zummer 1947

D'r were nog gin woorden voe wermte, voe tied.

De zunne stoeng 's ochens te wachten
en streek zachtjes over m'n ermen.
Om de mure dansten 'r vlinders
en zoemden de brombieën.
De zunne beefde.

't Is zummer noe,
zei Moeder.

MAENE

Opa wreef mie z'n vienger over z'n vur'oôd
en slist'n een wiesje tussen z'n tanden,
zonk wig in een vroeger van varre voor mien.

De maene dreef in de lucht as een boôtje.

Opoe dee duzende stappen
om jonk leven in doeken te doen.
Wee was t'r een nieuwe starre gebore.

De maene scheen op d'r pad in et duuster.

WIND

Kiek, zei m'n moeder,
de wieken draaie a wee.
Vlug snie ze m'n broôd.

D'n ochend duukt op
vanachter de Meuldiek
mie een mond vol kouwe.

Aoltied wind onderweg.
Ik leune d'r op
of ik vechte d'r mee,
m'n longen vol aesem
en bleus in de kaeken.

Dan rienkelt de belle.

WAETER

Oosterschelde

Wì bin die woeste golven
die opriezde'n as 'n muur,
slaepende durpen meesleept'n,
mensen en beêsten verzwolge?

Noe zwiegt dat waeter zò stille,
'n bleêk wir a luchte wolken
laekens op uut'espreid è.


VUUR

Weskappelse vuurtoren

Groôs maèr allênig stì t'n dì.
Sint eêuwen is 'n weduwnaer,
z'n eigen kerke wier verwoest.

Vuur was 'n moordenaer.

Mie een zegenend gebaer
strek 'n z'n erm uut as 'n vader
over 't waeter en et land
à de zunne ondergit.

Z'n waekend vuur
mikt eêl den omtrek zochte.
De mensen lieke op mekare
in et nachtelike uur.

AERDE

't Ouwe land dat eêl de winter sliep,
is om'eploegd, de vette voren blienke
van de fiene smoor.

't Land tussen laege dieken wacht
op 't graen dat wee zà riepe,
et machtig rusen van de bômen.

Dit oerbekende stikje grond
geeft de geuren trug van vroeger,
voedt ôns mie z'n vruchten.

DOÔD

Durpskerk'of

De stênen geve de naemen,
roepe de mensen toet leven
zòas ze lachten of konne kieke,
zòas ze gienge.
Ik ôre de stemmen die nie zulle sturve
zò lange a'k leve, zò lang ik de naemen
van die d'r e'wist bin, kan leze.

Aolles most eêst nog begunne,
aolles gieng wee verbie.

Nergens liekt et zò roerloôs as ier.
Je luustert,
dan oôr je de veugels.

Je weet dat achter den aege
de boôgerds in bloei stae.
Je weet dat achter den diek
de Schelde bluuf strôme,
et waeter opkomt of ofgit.

>> Naar het Franciscus-menu

 

Terug       Top

november 2014