In Vuur en Vlam - Motivaties

Ze moesten er wat voor doen, de deelnemers aan de 24 uur Stoutenburg "In Vuur en Vlam", januari 2006. Opschrijven waarvoor en waardoor ze zelf in vuur en vlam raakten. Huiswerk dat voor heel wat mensen een heel zoekproces bleek te zijn. In de zomer van 2006 hopen we een kleine brochure uit te geven met een impressie en een aantal motivaties van mensen die meededen. Hierbij alvast een voorproefje. De teksten zijn door een redactie soms ingekort en bewerkt.

* Caren van Lammeren: me verbinden
* Cocky van Leeuwen: deel van het mysterie
* Stoffer Loman: liefde is ruimte
* Jos Meijer: leven in aandacht
* Cathrien de Pater: natuur en spiritualiteit
* Margriet Soer; de voorwaarden scheppen

Caren van Lammeren: me verbinden

De diepste drijfveer van mijn handelen
is mij te verbinden.
Op alle mogelijke niveaus,
zowel in mijzelf als daarbuiten.
Verbinden met mijn ziel, mijn geest, mijn lichaam,
mijn levensopdracht
(boerin worden en zorgdragen voor de bodem, plant, dier en mens),
mensen om mij heen, de natuur, de kosmos,
met gelijkgestemden, met mijn partner, met mijn werk.
enz. enz.

Cocky van Leeuwen: deel van het mysterie

Cocky van Leeuwen.

De diepste drijfveer van mijn handelen is een weten,
dat ik een geschenk ben,
een deel van een groter geheel
en een deel van een groot mysterie.

Mijn roeping op aarde is leven.
Leven in liefde, dankbaarheid en volheid.
Leven, zoals ik bedoeld ben.
Leven vanuit mijn hart.
Leven naar God toe.
Zonder angst, geweld, leugens, schaamte en schuldgevoelens.

Helderheid, echtheid, ontwaken,
doen wat is,
zijn in plaats van worden,
verantwoordelijkheid nemen
voor mijn denken, spreken, doen en laten.

Jezus, Boeddha, Franciscus en Thich Nhat Hanh

In Franciscus kwamen voor mij Jezus en Boeddha samen.
Hij leidde mij naar mijn eigen leven.
Zijn eenvoud, zijn natuurverbondenheid,
zijn radicaliteit,
zijn keuze voor leven in
gemeenschap en afzondering
en zijn diep geloof in God gaven mij inspiratie
om steeds meer
die richting uit te gaan in mijn leven.

Stoffer Loman: liefde is ruimte

Ik wil spreken van mijn levensverlangen. Een verlangen dat ik decennia lang in mijn onderbewuste heb weggedrukt, maar wat ik nu, met horten en stoten, probeer toe te laten. Een proces dus, wat in gang is en wellicht ook geen eindpunt heeft ("het pad is het doel"). Het is verlangen mezelf en anderen zonder oordeel tegemoet te kunnen treden. In kritieke situaties heeft de tekstregel van Huub Oosterhuis "Elk einde is een nieuw begin" mij steeds weer ruimte gegeven
Deze woorden hebben voor mij verdere verdieping gekregen door de wijze lessen van Thich Nhat Hanh, die zegt dat je altijd in grote mildheid naar jezelf mag kijken, dat je altijd opnieuw kunt/mag beginnen.

Het is de oefening in zijn traditie die me op momenten bij dit hele en helende gewaarworden hebben gebracht: zonder oordeel jezelf en anderen tegemoet treden. Een oefening in mildheid naar jezelf, in jezelf de ruimte geven om opnieuw te beginnen.

Dit sluit voor mij nauw aan bij woorden uit Prediker, zoals die o.a. door Huub Oosterhuis in een liedtekst zijn gevat: 'Liefde is……ruimte geven, recht doen'. Woorden die nauw aansluiten bij die andere regels van Oosterhuis uit het Lied om Vrijheid; woorden die me in een periode van diepe duisternis in mijn leven overeind hebben gehouden:
'Als vrijheid is wat vrijheid lijkt, wij waren
de mensen niet die wij nu angstig zijn
Wij zaaiden bronnen uit in de woestijn,
Wij oogstten zeeën zonder te vervaren.'

Jos Meijer: leven in aandacht

In mijn dagelijkse leven word ik gedreven door het motto 'leven in aandacht' of in ieder geval door de poging om in aandacht te leven.

Waarom spreekt mij dit thema zo aan? Allereerst dien ik te erkennen dat ik vaker niét in aandacht leef, dan wél! Ik ren van het een naar het ander, tijdens de uitvoering van een activiteit ben ik vaak al bezig met een andere activiteit. Ik gun mezelf pas rust wanneer het leeuwendeel van de activiteiten zijn volbracht. En toch (of juist hierom) is het streven om in aandacht te leven essentieel voor mij. Want ik ken gelukkig ook de momenten dat het me wel lukt om in aandacht te zijn, zowel tijdens werkzaamheden als tijdens momenten van stilte, intense stilte.... Ik ervaar dan de rust die ik anders zo moeilijk waar weet te maken. Het hier en nu als essentie, als leidraad voor mijn leven.

In aandacht leven geeft mij ruimte, ruimte voor de persoon die ik ben. Het geeft mij de mogelijkheid 'stil' te staan bij mijn emoties, mijn beelden, mijn oordelen én veroordelingen etc. In aandacht leven betekent: zorgen voor mezelf, mezelf tot mij nemen, ínnerlijk tot rust komen, mild worden voor mezelf. En het is juist deze zorg, deze innerlijke rust die bewerkstelligt dat ik ook meer ruimte krijg voor de ander en me meer open kan stellen voor de persoon die de ander in wezen is.

Cathrien de Pater: natuur en spiritualiteit

Cathrien de Pater.

Mijn probleem is niet de vraag waarvoor ik 'in vuur en vlam' schiet. Mijn probleem is dat ik te snel voor van alles en nog wat enthousiast word, en me daar dan meteen mee verbind. Wat ik mezelf nog het meest verwijt is dat ik datgene ontloop waarvoor ik echt, ten diepste, in vuur en vlam raak: de relatie te verkennen tussen natuur en spiritualiteit. Hoe de natuur inwerkt op de gevoels- en denkwereld van de mens, hoe religie en spiritualiteit daardoor gevormd is, hoe de mens haar verwondering en vreugde over de natuur uitdrukt in mythen en beelden, hoe de natuur kan inspireren tot handelen, tot levenskeuzen… ik vind dat zó geweldig, daar wil ik mijn steentje in dit leven aan bijdragen.

Op het ogenblik sta ik echter zelf nog diep in het bos. Een bos met teveel zijpaden, en ook rondstormende schuldgevoelens en angsten: zoveel mensen hebben er al hun tijd voor gegeven, die hebben recht op een antwoord; het wordt vast niet goed genoeg; mijn begeleiders willen een beter theoretische kader, anderen kunnen het veel beter; ik heb niet genoeg interviews; ik ben te moe…
En dan krijg ik een tekst van Rilke aangereikt. Wat mij trof was de zinsnede: "proberen de vragen zelf lief te hebben", "de vragen te leven". Ik weet nog niet hoe ik dat doen moet, die 'vragen te leven'; misschien niet weglopen maar de vragen dóórdenken, ermee leven, ook als je de duizend-en-een andere dingen doet die op je weg komen?

Margriet Soer; de voorwaarden scheppen

Liet zich inspireren door een video van Thich Nhat Hanh over de vlam: "Als we naar deze doos lucifers kijken en we kijken door het oog van meditatie, dan kunnen we de vlam al zien. We hoeven de lucifer niet af te strijken om het vuur voor ons te zien. De vlam was al aanwezig in z'n oorspronkelijke voorwaarden. De Boeddha zei: "Dingen manifesteren zich onder de juiste voorwaarden." Zich manifesteren, niet ontstaan. Als we goed naar deze doos lucifers kijken, zien we dat de vlam zich hier ergens heeft verstopt. Niet alleen in de doos, maar ook erbuiten. Ook in de zuurstof. Want zonder zuurstof kan de vlam zich onmogelijk manifesteren. Alle voorwaarden voor de vlam zijn aanwezig. Alleen één voorwaarde ontbreekt nog, en dat is mijn handeling. Ik zeg: "Lief vuur, ik weet dat je daar bent. Laat jezelf maar zien." De vlam zegt: "Help me een handje. Strijk me af, dan kom ik tevoorschijn." Dus strijk ik af. Het vuur ontstaat uit het niets. De vlam manifesteert zich. En als de condities onvoldoende zijn, verdwijnt hij, en komt later weer terug. Nu vraag ik: "Vlam waar ben je? Waar kwam je vandaan? En waar ben je nu heen gegaan? Als we goed luisteren, door het oor van meditatie, dan horen we het vuur antwoorden: "Lieve mensen, ik kom niet ergens vandaan. Niet uit het zuiden, niet uit het noorden. Ook niet uit het westen of oosten. Zodra de condities juist zijn, verschijn ik". Heel wetenschappelijk."

Dit verhaal zette me op een spoor; wanneer brandt de vlam? Als ik me kan openen, er kan zijn, kan geven en ontvangen, kan kijken, laten en verwonderen? Wat zijn de condities? Vele, en een lange lijst onstond: dankbaarheid, zicht op het goede/mooie, zoeken naar spirituele verbondenheid door tradities en culturen heen, vriendschap, een blik in de spiegel van het hopeloze, de aanvaarding van wat is, zinvolle bezigheden, de stilte, de natuur, de onbevangenheid van een kind, doop/belijdenis, 'gezond' voedsel voor lichaam, ziel en geest. Zo zijn er altijd condities, ervaar ik. Maar wie of wat zorgt ervoor dat de lucifer wordt gestreken en de vlam tevoorschijn komt? Daar heb ik geen woorden voor, maar als de vlam er is, ben ik diep geroerd. Dat houdt me gaande.

Bekijk de fotopagina.

18 mei 2006.