Stoutenburglezing 2008 door Thomas van Slobbe

Bij de eenvoud van jezelf blijven…

Thomas van Slobbe. Foto Onkruid 2008

Hoe houd je de kracht en pracht van de eenvoud overeind,
in een samenleving die van grote woorden aan elkaar hangt?

De eenvoud van mijzelf leven in tal van waarden die ik koester. De pracht van 'stilstaan'… de zegeningen van een bos waarin je heel simpel op verhaal kan komen… de zang van een vogel…
Ook het feit dat sommige handelingen gewoon 'niet goed voelen' en andere handelingen juist wel, zonder één, twee, drie te weten waarom.

In mijn werk als natuurbeschermer merk ik keer op keer dat het juist die simpele dingen zijn, die in het geweld van politiek en argument ten onder gaan.

Voor het eerst in de geschiedenis van Nederland wonen er meer mensen in de stad dan op het platteland. Voor veel mensen is natuur, daardoor, niet vanzelfsprekend meer. Waar de kinderen vroeger door de weilanden naar school fietsten - en dus 'automatisch' werden blootgesteld aan weer en wind en de roep van de grutto in het voorjaar -, fietsen ze nu door asfalt en beton.
Natuur wordt meer en meer buiten het gewone leven geplaatst en is steeds vaker iets dat 'waar je naar toe moet gaan', 'wat je beschermen moet' en 'waar je een standpunt over moet hebben'. Maar natuur leent zich niet voor grote woorden en mijn betrokkenheid bij natuur al helemaal niet.

Ik vind het, bijvoorbeeld, vreselijk als er overal en iedere keer opnieuw trotse, oude, prachtige bomen worden gekapt alsof het niets is. Maar als ik daar bezwaar tegen maak en er vervolgens een politiek debat met allerlei economisch belanghebbende over ontstaat, dreigt mijn simpele gevoel als sneeuw voor de zon te verdampen. Het is zó simpel om een boom prachtig en eerbiedwaardig te vinden, dat ik er ook niet veel meer over te zeggen heb. Het lijkt dan irrelevant… op zijn minst niet echt deskundig…en zeker niet belangrijk.
"Alles van waarde is weerloos", dichtte Lucebert als, maar dat kan toch niet waar zijn.
Hoe houd je de kracht en pracht van de eenvoud overeind, in een samenleving die van grote woorden aan elkaar hangt?
Deze vraag vormt een rode draad in mijn leven en werk, en daar wil ik het in de Stoutenburglezing graag over hebben.

>> Meer over de lezing

November 2008