Van oprit naar afgang

Jarenlang bestond de oprit naar het Kasteel uit grijze klinkers die in een visgraatmotief gelegd waren. Het was een bolle weg geworden door het gewicht van de grote wielen van de zware vrachtwagens waarmee leveranciers hun spullen mee komen brengen. Een paar keer per jaar werd de oprit onkruidvrij gemaakt door Guy die met gehoorbeschermers op in een rustig meditatief tempo achter de onkruid wegbrandmachine aanliep. Het was een heerlijk om te zien met hoeveel liefde en aandacht hij dat deed.

Met een dragline worden de klinkers verwijderd.

Toen met de werkzaamheden bij het Koetshuis werd begonnen werd als een van de eerste dingen alle stenen uit de oprit gehaald. In eerste instantie dacht ik dat het was om de stenen te beschermen zodat ze later weer opnieuw gelegd konden worden. Verkeerde gedachte! De oprit werd uitgegraven, er werd grof puin ingestort en rondom de contouren werden ijzeren banden gelegd die aan elkaar gelast werden. Dit om de weg duidelijk te onderscheiden van de rest. Tussen deze ijzeren banden werd een lichte leemachtige massa gestort die met machines werd plat getrild en gewalst. En wat zou er nu gaan gebeuren? Niets! Dit was de toplaag. Een lichte kleiachtige substantie. Er werd ons verteld dat als het een tijdje lag dat dan de bovenlaag keihard zou worden, vergelijkbaar met asfalt. Helaas! Dit klopt alleen met heel mooi droog weer. Zodra het regent wordt de toplaag een zachte smurrie waar je met moeite doorheen komt. Onze fietsen zien er ondertussen ook allemaal uit of we een flinke mountainbike route achter de rug hebben. De fietsenmaker vroeg zich verbaasd af waar Cocky toch met haar fiets geweest was. Op Stoutenburg!
Veel bezoekers kiezen ervoor om over het gras te lopen want op de oprit zak je tot over je zolen en weg in de grijze drab. De wieltjes van de koffers, die van parkeerplaats tot aan de voordeur worden gesjord, laten diepe sporen achter. Al een paar keer is de oprit weer keurig afgevuld en gladgestreken maar toch ontstaan in het eerste stuk van de oprit steevast enorme plassen die na verloop van tijd uitgehold worden tot enorme gaten.

Zonder onderscheid des persoon

De nieuwe verharding voldoet niet. Plassen en spetters. Let op uw goede goed!

De modder laat zonder onderscheid des persoons zijn sporen achter. Het is vermakelijk om keurige heren in donkere pantalon op hun tenen te zien lopen terwijl ze de pijpen proberen hoog te houden. Als ze dan eindelijk binnen zijn blijken de modderspetters behalve op hun schoenen en enkels toch ook nog op de broek te zitten. Dames met mooie schoentjes en hoge hakjes komen als een vlag op een modderschip binnen wankelen en zijn eerst zoet met het schoonvegen van hun onderdanen. Om al deze modderige gasten te ontvangen hebben we bij de deur extra matten geplaatst om op deze manier het huis nog een beetje schoon te houden. Gelukkig hebben we lichte vloeren en zie je daar niet iedere stap op. Maar het informatiecentrum in het Koetshuis heeft last van hetzelfde euvel en daar zijn de vloeren zwart…
Ondertussen herken ik van verre wie er bij Stoutenburg vandaan komt of er onlangs is geweest. De moddersporen op de auto, banden, fietstassen, koffers, kleren en schoenen vertellen hun eigen verhaal. De oprit is een afgang.

Carolien

Dit is een verhaaltje uit de Koetsier van Stoutenburg. Het blad waarmee we twee keer per jaar onze achterban informeren over wel en wee van het project en over de activiteiten die op stapel staan. Bestel hem!

Bijgewerkt: 16 februari 2008