Home > communiteit > Nader en Shahjan

Wachten, wachten, wachten

Vluchtelingen in Stoutenburg

Nader en Shahjan zijn van de zomer zeveneneenhalf jaar bij ons. Voorjaar 1999 stonden ze met een plastic tasje voor de deur. Ze kwamen uit Afghanistan en hadden voor de tweede keer asiel aangevraagd. Als je dat doet, zo'n tweede keer, ben je rechteloos. Geen onderdak, geen toelage, geen verzekering. Ze mochten van ons een maand blijven. Dat is dus een beetje uitgelopen. Er zijn heel wat procedures afgewikkeld, beschikkingen verstuurd, beslissingen genomen en besluiten aangevochten. Ze zijn uitgewezen door de IND, maar de rechter vond dat er nader gehoor nodig was. Begin augustus 2006 werden ze weer gehoord door de IND over de gevaren die ze lopen als ze uitgezet worden naar Afghanistan. De verwachting is dat ze nog steeds niet in Nederland mogen blijven, maar ook niet uitgezet kunnen worden.
Hun rechteloze situatie zal dus voortduren.
Intussen zijn ze steeds meer ingeburgerd in het Franciscaans Milieuproject. Zo zeer zelfs dat Nader zegt dat vlees hem eigenlijk niet meer smaakt. Afghanen zijn notoire vlees-eters! Maar als er een hoen geslacht moet worden dan zijn ze er als de kippen bij om die klus te klaren en het gevogelte hun familie en vrienden voor te zetten. Prachtig vlees, dat wel. Nader studeert hard op de Nederlandse taal en heeft heel veel contacten met andere Afghanen. Shahjan is meer het huiselijke type en bemoeit zich niet zo met politiek.

Nader helpt veel in de tuin, waar hij de mooiste bedjes maakt. Shahjan helpt vooral mee in het huishouden.

Stoutenburg, augustus 2006. Guy Dilweg.